و هم با اين واقعيت كه ظاهر در اين است كه صداى وحى را اگر چه مخاطب آن پيغمبر - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - بوده است ولى آن حضرت نيز مىشنيده كه فرمود : « انّكَ تَسْمَعُ ما اسمَعُ وتَرى ما ارى الّا انَّكَ لَسْتَ بِنَبىٍّ » « 1 » . تمام مشاهد و مواقف اميرالمؤمنين - عليه السلام - در عصر پيغمبر - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - و پس از ارتحال آن حضرت به رفيق اعلى ، مشاهد اخلاص و صدق ايمان به خداوند متعال است . مشاهد اهل بيت و ائمه طاهرين - عليهم‌السلام - هر يك اخلاص آنها را در راه خدا نشان مىدهد . دعاها و حالات مختلف آنها همه نشانگر حقيقتى است كه در اين آيهء كريمه آمده است : « قُلْ انَّ صَلاتى ونُسُكى ومَحْياىَ ومَماتى للَّهِ رَبِّ العالَمين » « 2 » . يكى از مظاهر بارز اين اخلاص ، حضور بىقيد و شرط سيدالشهداء - عليه السلام - براى درك فيض شهادت است . بديهى است اگر انسان در راه مقصد ، هدف و محبوبش دل به مرگ قطعى و شهادت حتمى نهاد و به پاى خود با امكان حفظ حيات از مرگ استقبال نمود ، عاليترين علامت بارز خلوص را نشان داده است

--> ( 1 ) - نهج‌البلاغه فيض ، خطبهء 234 ، ص 812 . ( 2 ) - « بگو اى پيغمبر ! همانا نماز و طاعت و كليّه اعمال و حيات و ممات من همه براى خداست كه پروردگار جهانهاست » ( سورهء انعام ، آيهء 162 ) .